Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Wszystko gra? - Zaniesiesz to do pralni?
- Jasne. - Dzięki.
Witamy. Dziękujemy za przybycie.
Jesteś boski. Dzięki.
Pokaż.
Załapałeś! Jesteś genialny.
Dzięki.
Żadnych słoneczników. Rozdziel je między stoły.
- Kuchnia gotowa. - Dzięki.
- Tak. - Dzięki.
Jest problem z tryskaczami. Monter zaraz będzie.
- Za ile? - Pięć minut.
- Markizy już są zamontowane. - Tak?
- Wyglądają świetnie. - Prawda?
Wyglądają wspaniale.
- Ta jest krzywo? - Ta duża?
- Tak. - Coś ty.
Wszystko jest idealnie. Otwarcie pójdzie jak z płatka.
O rany, jest i szefowa.
Tak.
- Zmyj to, zanim przyjadą VIP-y. - Jasne. Załatwię to.
Próbuję rzucić palenie.
- Usiądź. - Nie, zaraz wszyscy się zjawią.
Spędzą jakąś godzinę przy ściance do selfie. Siadaj.
Dobrze.
Chcę z tobą o czymś porozmawiać.
Jak dotąd kupowaliśmy zniszczone budynki, odnawialiśmy je
i otwieraliśmy tam nasze hotele.
Super, jestem dumna.
Ale ty zawsze chciałaś zbudować coś od zera.
Weltzer w końcu się na to zgodził i znalazłam świetne miejsce.
Jest w...
Maladze.
- W Maladze? - Tak.
Pewien spłukany Duńczyk ma tam nieczynną farmę mango.
Ale jest chyba do niej bardzo przywiązany.
Sąsiedzi od pięciu lat bezskutecznie próbują ją wykupić.
I tu wchodzisz ty. Chcę, byś poleciała tam namówić go do sprzedaży.
- Nie masz do tego ludzi? - Chcę, żebyś ty to zrobiła.
Zawsze o tym marzyłaś.
A ja chcę być w zarządzie.
- Kiedy? - Teraz.
- Jak to? - Od razu.
Nie mogę. Jadę na wakacje z Agnes.
- Weź ją ze sobą. Zostań na tydzień. - Obiecałam jej wycieczkę na Bornholm.
Mówisz poważnie? Przecież to tylko Bornholm.
Ale ona uwielbia Bornholm. Obiecałam jej.
Cóż...
- Załatwię to po wakacjach. - To musi być teraz.
Nie byłam na urlopie od trzech lat. Jeśli znowu odwołam...
Wybory do zarządu są za dwa tygodnie. Musisz lecieć teraz.
A Bornholm nigdzie nie ucieknie. Niestety.
Pojedziesz tam wczuć się w atmosferę, bo to twoja specjalność.
Pojedziesz tam, obmyślisz fajną koncepcję
i wybudujesz dla Weltzera hotel, jakiego jeszcze nie było.
Zawsze o tym marzyłaś, Lærke.
Co za psia pogoda!
Cześć.
- Jak miło. - Dziękuję.
- Ależ ty jesteś irytująca. - Jest bardzo zła?
Nie możesz tak zmieniać planów.
Cieszyła się, że spędzicie razem czas.
Przecież spędzimy.
Niby tak, ale nie do końca.
Będziesz pracować. Jak to ukryjesz?
Wiesz, jaka jest Joan. Co poradzę?
Tak.
Co u Vivi?
Muszę ci coś o niej powiedzieć.
Tak? Nie żyje?
Ojej. Umarła i chcesz do mnie wrócić.
Jesteśmy w ciąży. To znaczy ona jest.
Znów będę chodził na wywiadówki. Z Vivi.
To trudne, ale...
Tak to już jest, gdy człowiek chce się odmłodzić.
Nie w tym sensie...
- Przestań. - Jasne.
- Idzie czy co? - Tak. Musisz coś wiedzieć.
Nie dostała się na architekturę.
Wyniki miały być w sierpniu.
Nie, odpowiedź przyszła dwa dni temu.
Cholera. Powinna była do mnie zadzwonić.
Ona miała zadzwonić?
Kurczę, to ja powinnam była zadzwonić.
- Pracowałaś. - Idiotka ze mnie.
Trochę. Nieważne. Kiedy będziesz chciała zrobić tam dla niej coś miłego,
bo taka z ciebie idiotka i pracoholiczka i chcesz jej to wynagrodzić...
To ważne. Posłuchaj. Nie pozwól jej prowadzić.
- Cześć, skarbie. - Cześć, skarbie.
Dobra. Miłej wycieczki.
Poradzimy sobie.
- Pozdrów Vivi. - Jasne.
Tu się otwiera. Pa. Miłej podróży.
Kocham cię.
Cześć, skarbie.
„Cześć, mamo”. „Cześć, skarbie”.
- Prosimy na lotnisko. - Dobrze.
Tata mówił, że się nie dostałaś. Przykro mi.
- Złóż papiery za rok. - Nie chcę o tym gadać.
Nie zadzwoniłam, bo myślałam, że odpowiedzą dopiero w sierpniu.
Będziesz się boczyć całe wakacje?
To nie wakacje. Nie jestem głupia.
- Przepraszam. - Ale...
Mam małą prośbę. To mój syn, Elton.
Chce widzieć, jak odlatujemy, ale mamy miejsca przy przejściu.
- Zarezerwowała pani miejsce przy oknie? - Nie. Mamy losowe miejsca.
No to szkoda.
No więc...
Może zgodzą się panie zamienić?
Nie, dziękujemy. Nie trzeba.
Dobrze.
Elton ma tylko trzy latka i odwiedza tatę w Hiszpanii.
To jego pierwszy lot, więc się denerwuje.
Ale my zarezerwowałyśmy i opłaciłyśmy te miejsca.
- Co za różnica? - Nie, siedź.
Powiedziałam nie. To nasze miejsca.
Nie smuć się, synku.
Nie zaszkodzi, żeby raz w życiu usłyszał „nie”. Auć!
Proszę usiąść na moim miejscu.
- Na pewno? - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- To miłe. - Wszystkie dzieci będą zadowolone.
- Właśnie. Dziękuję. - Nie ma za co.
Podziękuj panu.
Ale wkurzająca kobieta.
Jesteś niemożliwa.
Ja? To ona jest wkurzająca. Mogła zarezerwować miejsca.
Nie powinna prosić... To nie moja wina...
- Mogła zarezerwować... - Jeszcze raz to zrobisz...
Mogła sama zarezerwować bilety.
Ustaw maksymalną głośność w iPadzie.
Zamówimy jakieś jedzenie do domu?
Może napijemy się winka?
Gdzie nocujemy?
To nazywa się... finca. To takie...
- Wiem, co to jest. - Dobra.
Właściciel jest Duńczykiem. Joan załatwiła nam tam pobyt.
- To jakiś gość, z którym spała? - Na pewno się bzykają.
Fuj.
- Co? - Nie mów „bzykają”.
No co? Tak się mówi.
Tutaj bzykają się...
bardzo często. Dużo bzykania.
To nie moja wina. Nic nie poradzę.
Ludzie lubią się bzykać. Zwłaszcza w naszej okolicy.
Nie lubisz tego słowa?
- Bzyku, bzyk... - Przestań.
Bzykają sobie pszczółki... Obrzydliwe.
Co robimy?
Tylko coś sprawdzam.
Jesteśmy.
Co to ma być?
To tutaj...
Dobra.
- Muszę coś sprawdzić. Idziesz? - Zostanę tutaj.
Dobra. Zaraz wracam.
Ale gorąco.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
Co pan tu robi?
Co ja tu robię?
Jestem właścicielem.
- Pan jest właścicielem? - Tak.
Dobra.
- Podobno była tu kiedyś farma mango. - Plantacja.
No dobrze.
To nasz dom, a plantacja wciąż działa.
- Aha. - Tak.
W czym mogę pomóc?
- Jest bardzo gorąco, prawda? - Tak.
Napiłabym się czegoś zimnego.
Jasne. Proszę usiąść na kanapie. Zaraz przyjdę.
Dobra.
Gdy obsłużę pozostałych.
Tak, tam.
Dobra. Dziękuję.
Dobra.
Proszę.
- O rany. - Co?
Nigdy nie widziałam tylu napojów na bazie mango.
To plantacja mango.
- Jest mangonada. - Nie, mangoniada.
Mangoniada.
Jak lemoniada, ale z mango zamiast cytryny.
Mangoniada?
- Podać? - Tak.
Muszę spróbować. Dziękuję.
Mangoniada?
Chryste. Po prostu mangoniada.
Jest tu Wi-Fi?
Jasne. Mamy 6G.
Chyba nie. Nieważne.
Cześć. Mogę jakoś pomóc?
Przepraszam. Wiesz, czy jest tu zasięg?
Zasięg jest tu beznadziejny.
Mamy telefon w sklepie, jeśli to ważne.
Jeśli to tylko trochę ważne, to możesz użyć mojego.
A co jest „trochę ważne”?
Jeśli ktoś napisał ci coś wrednego,
a ty musisz odpisać, zanim będzie za późno.
To nie sprawa życia i śmierci, ale to nic fajnego.
Dobra.
Jestem Paula.
Agnes.
Co tu robisz?
Sama nie wiem. Moja mama gdzieś tu się kręci.
- Tak. - Dobra...
Jeśli chcesz zabić trochę czasu,
to jadę na południe sprawdzić mango. Chcesz dołączyć?
- Jasne. - Chodź.
Skąd jesteś?
Z Danii.
Alex jest z Danii. Wsiadaj.
Kim jest Alex?
Był mężem mojej siostry.
Aha.
Fajnie.
Dziękuję.
Tak.
Tak...
To zabawne, bo jest za słodkie i kleiste, a kieliszek...
to jakaś katastrofa, ale...
to działa.
- Działa. Jestem pod wrażeniem. - Wow! Dobra.
- Co? - Nigdy nie słyszałem komplementu...
- To był komplement? - Tak.
Komplement, który był tak...
obraźliwy.
Komplement jest chyba zawsze miły?
- Tak? - Tak myślę.
Ma pani zeza.
Słucham?
- Co? - Oczy pani zezują.
Wcale nie. To obraźliwe.
Tak, ale to urocze. To komplement.
Dobra. Bardzo zabawne.
Weltzer panią przysłał?
Tak.
Przyjechała pani na darmo.
Mówiłem jasno, że nie sprzedam.
Proszę wracać do sprzedaży nieruchomości.
- Nie zajmuję się tym. - A tak pani wygląda.
Dobrze.
Jest pan nieuprzejmy.
Siedem.
- Siedem? - Euro za mangoniadę.
Nie ma sprawy. Już daję.
Tylko gotówką.
Aż dziwne, że nie macie więcej klientów.
- Mamy dużo klientów. Nie mam drobnych. - Serio?
Tak. Może kupi coś pani w sklepie z mango.
- Nie. - Sok z mango?
- Już mi starczy. - Suszone mango?
- O nie. - Dżem z mango?
- Wie pan co? - Ocet z mango?
Ta cała mangoniada jest niedobra. A nazwa jest do bani.
- Piwo z mango? - Nie.
- Chutney z mango? - Nie, dziękuję.
Zajebiste.
Kurde.
Agnes!
Hej.
Mojej córki nie było w aucie i nie mogę się do niej dodzwonić.
- Córki? - Tak.
- To ta dziewczyna z samolotu? - Tak.
- Jest już duża. - Wiem, ale...
- Pewnie poszła się przejść. - Niby dokąd?
Cholera.
Paula?
- Jesteś tam? - Co?
Tu Paula.
- Zabrałaś ze sobą jakąś dziewczynę? - Tak.
Mów „odbiór”, kiedy skończysz mówić. Odbiór.
Przywieź ją tu, zanim jej matka mnie zabije.
- Jasne, szefie. Będziemy za pięć minut. - Dzięki.
- Jest na przejażdżce z Paulą. - Jaką znowu Paulą?
Paula jest z rodziny. Już wracają.
Lepsza kawa jest dla lepszych gości?
Ekspres nie działa od lat.
Dziękuję.
Nie obrażaj się. Po prostu nie potrzeba tu...
wielkich, brzydkich hoteli.
Na szczęście nie budujemy brzydkich hoteli.
Mamy świetny gust.
Macie tu beznadziejny zasięg, co?
Tak. Nie mamy też bieżącej wody od 23 do 7 rano.
Niedogodne przy podlewaniu drzew.
Na szczęście wszyscy twoi przyjaciele,
którzy budują hotele nad wodą, mają wodę cały czas.
Do swoich basenów...
Dobra.
- I jacuzzi. - Słyszę, że jedzie moja córka.
I do fontann.
Dzięki za kawę.
- Gdzieś ty była? - Na przejażdżce.
Trzeba było mi powiedzieć!
Bawi cię to?
Bawisz się w matkę?
Co ty robisz?
Co się dzieje?
Chcą kupić to miejsce.
Wszystkich podejrzewasz o złe intencje.
I mam rację.
Cały czas mam się zastanawiać, gdzie jesteś?
To zależy od ciebie.
Chodzi o Bornholm?
Chcesz mnie ukarać?
- Możesz odwieźć mnie na lotnisko. - Ależ ty jesteś dziecinna.
Nie ma mowy.
Siedź.
O rany.
Cholera.
Agnes. Weź klucz do finki.
- Gdzie to jest? - Będzie napis: „Casa Dona”.
- Na końcu ulicy. - Na końcu schodów.
Wiesz, ile schodów mają na Bornholmie?
No i jest tam ta wielka góra.
Masakra z tymi schodami.
Zamówimy pizzę?
Nie jestem głodna.
No weź. Nie jadłyśmy cały dzień.
- Nie jestem głodna. - To może burgery?
Idę spać.
Frytki?
Albo pyszny makaron?
Idę spać. Dobranoc.
DZIĘKI ZA WINO. WIDZIAŁAM TO MIEJSCE. MOŻESZ ROZMAWIAĆ?
WYSŁANO DO: JOAN
POGADAJMY JUTRO...
WYLĄDOWAŁAŚ? NASZ WELLINGTON DOSTAŁ PIĘĆ GWIAZDEK.
Agnes?
POSZŁAM DO MIASTA, NA RAZIE.
P.S. BALKONY POWINNY BYĆ ROZMIESZCZONE NAPRZEMIENNIE!
Cześć. Myślałam, że rzuciłaś palenie?
Tak, tak. Jak ci się tam podoba?
- Farma wciąż działa. - Jak to?
Ta farma mango, czy raczej plantacja, jak on to nazywa.
Zlikwidujemy ją. Jest woda i prąd? Jak Internet?
Praktycznie go tam nie ma, ale to szczegół.
Naprawimy to. Problemem jest właściciel. Jest wkurzający i nie chce sprzedać.
Skup się na celu. Poznaj go i przekonaj.
To twoja specjalność.
Tak, ale to trochę potrwa. On jest bardzo...
- Jesteś ze mną czy nie? Mamy plan. - Oczywiście.
Zebranie zarządu jest za 12 dni. Znajdziesz sposób.
- Tak. - Joan, gotowa?
- Kończę. W razie czego dzwoń. - Załatwię to.
- Wierzę w ciebie. Pa, kochana. - Pa.
Umowa stoi. Odbiorę za tydzień.
- Jasne. Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Serio?
Hej, piękna. Co?
Serio?
- Potrzebujemy pieniędzy. - Potrzebujemy też mango.
Tak, ale rozmawiałem z Hernando.
Pożyczy nam swoje auta na czas zbiorów.
Co?
Nie wiem...
Czuję się, jakbym cały czas płynęła pod prąd.
Nie masz dość? Ciągle płyniemy, a wszystko to na nic.
Przepraszam.
Dokąd się wybierasz?
Na przejażdżkę z tą Dunką.
- Słuchaj no... - No co?
Nie możemy im ufać, jasne?
- Tobie nie można ufać. - Mnie?
Ładna koszula.
Dzięki, kochana.
Baw się dobrze!
Jaki zez...
Jezu Chryste.
Cześć.
Kto to?
Carlos i Dimitri. Właściciele tamtego hotelu.
Ładna koszula. Czego chcieli?
Czego chcieli?
Tego, co ty. Od pięciu lat próbują odkupić plantację.
- Oprowadzisz mnie? - Czy cię oprowadzę?
- Musimy zacząć zbierać plony. - Co robiłeś w Kopenhadze?
Już mówiłem.
Nie podróżuje się przez cztery godziny, by odrzucić ofertę.
Co tam robiłeś?
No dobra.
Byłem w banku w sprawie przedłużenia kredytu.
- Nie zgodzili się? - Nie.
Ile jesteście dłużni?
Musimy zebrać plony.
Nie rozumiem cię.
Wyraziłem się jasno. To miejsce nie jest na sprzedaż.
Co zrobisz?
- Coś wymyślę. - Bzdura.
To nie żyła złota, tylko zapuszczona farma mango.
- Plantacja. - Nieważne.
Wisisz 4,9 miliona koron.
Nie masz już oszczędności ani aktywów. Jaki masz plan?
Taki, że będę pracował, a ty wrócisz do siebie.
Dobrze?
Dzięki, że wpadłaś.
Pójdę tędy. Obym nie spadła ze stromego zbocza.
Krótka wycieczka.
Chodź.
Jak ładnie.
Tak. To miejsce jest...
magiczne dzięki temu widokowi, a północno-zachodni wiatr niesie zapach...
Zapach mangoniady.
Jesteśmy.
No tak.
Dzięki.
To serce plantacji.
Rzeka płynie koło domu i spływa po polach.
Jak leci?
Kiedy będą dojrzałe?
Już są. Kwitną około kwietnia, a teraz są dojrzałe.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Potrzeba od sześciu do dziesięciu lat, by drzewo wydało mango.
- Cześć. - Jak tam?
Wszystko gra?
Zawsze o tym marzyłeś?
Tak. Od piątego roku życia marzyłem o plantacji mango we Frigilianie.
Naprawdę?
Wcale nie.
Co robiłeś wcześniej?
Byłem adwokatem.
Adwokatem?
Tak.
Czemu to rzuciłeś?
Dla miłości?
Nawet niezłe.
Więc zakochałeś się i założyliście tu farmę mango?
- Plantację. - Tak.
Nie...
Należała do jej rodziny.
- Mam dużo pracy. - Tak.
- Dasz radę wrócić sama? - Serio?
W lewo, w prawo, w lewo, a potem ścieżką.
Na quadzie?
Nie. Ale to bardzo przyjemny spacer.
Chcę ci pokazać tyle rzeczy. Będziesz zachwycona.
Tutaj jest pięknie.
Chciałabym zobaczyć plażę. W taki upał mam ochotę wskoczyć do wody.
We Frigilianie nie ma plaży.
Dobra.
Bardzo tu pięknie.
Wiem.
Dlaczego tak się interesujesz budynkami?
Zawsze chciałam zostać architektem.
Ekstra.
Złożyłam papiery na architekturę, ale się nie dostałam.
- Możesz spróbować za rok. - Ale tu pięknie.
Podoba ci się?
Tak! Bardzo.
Już wiem, dokąd teraz pójdziemy.
Po drodze zabierzemy mojego kolegę.
Wciąż tutaj?
Usiądź.
Siadaj.
A gdyby współistniały?
- Co? - Twoja f...
- Plantacja. - Plantacja i hotel Weltzera.
Posłuchaj.
Możemy zostawić pola, uprawy i drzewa.
Goście hotelu byliby zachwyceni.
Hotel ożywiłby okolicę i powstałyby nowe miejsca pracy.
Ty i twoi pracownicy zachowacie pracę, a Weltzer będzie zadowolony.
Wpompują tu kasę...
- Wiesz, że tu nie ma zasięgu? - Zauważyłam.
- Przez pół dnia nie mamy prądu. - Tak.
- W nocy nie ma wody. - Naprawimy to. Słuchaj...
Gdy rozwiążemy problemy z infrastrukturą, obie strony na tym skorzystają.
Więcej życia, więcej miejsc pracy.
Niegłupi pomysł, co?
Górą, dołem, do środka i do dna!
Świetnie mu to wychodzi!
- Podoba ci się? - Tak.
OGROMNY POŻAR NA PLANTACJI
POŻAR NISZCZY FARMĘ MANGO ZGINĘŁO DWOJE WŁAŚCICIELI
DUŃCZYK URATOWAŁ DZIEWCZYNKĘ Z POŻARU. PRZEŻYLI TYLKO ONI.
- Zanim zaczniesz się czepiać... - Chcesz?
Dobre, co?
Tak.
Jak minął ci dzień?
W sumie bardzo fajnie.
- Tak? - Tak.
Paula zapoznała mnie ze swoim kolegą. Poszliśmy do aquaparku.
- Nie jak małe dzieci. - Skąd.
W sumie to było dziecinne.
- Pewnie było super. - Tak.
- A ty? - Znowu poszłam na plantację.
Nogi mnie bolą.
Po co?
Szukam sposobu, by wybudować ten hotel dla Weltzera.
Wiem.
- Widziałam rysunki. - Dzięki za komentarz.
Nie ma za co.
Ale raczej nie namówisz ich do odejścia.
Tak...
- Zaprosili nas tam na imprezę. - O nie.
To pewnie impreza mango, co?
Chyba tak.
Pieprzona impreza mango.
Nie wiedziałam, że się nie dostałaś.
- Pieprzyć to. Nieważne. - Wcale nie.
Nieważne.
To ważne. Po prostu ostatnio dużo się działo.
Jasne.
- Co? - Nic.
No powiedz. Co?
Dużo się ostatnio działo?
Przez ostatnie 18 lat?
Pamiętasz swoich dziadków?
Rodziców taty? Tak.
O to mi chodzi. Rodziców twojego taty, nie moich.
Wiesz, co dostałam na dziewiąte urodziny?
Karteczkę z wiadomością, że pojechali do Monachium.
Zostawili mnie u sąsiadów i odebrali mnie tydzień później.
Nie usprawiedliwiam się. Próbuję tylko powiedzieć, że...
Twój tata uwielbia takie rzeczy.
I jest w tym taki dobry. Świetnie mu wychodzą...
święta, lunche do szkoły, prace domowe. A jego rodzice...
Gdy zabierałam cię do siebie, czułam, że odrywam cię od prawdziwej rodziny
do swojego nędznego mieszkania, w którym wołałaś tatę.
- Więc to moja wina? - Nie.
Mówię tylko, że u taty miałaś wszystko.
A u mnie...
nie było praktycznie nic.
Była tam moja mama.
Tak.
- Przepraszam. To okropne... - Nie przepraszaj.
- To wredne... - Rozumiem, co mówisz.
Rozumiem cię.
Jest weekend. Nie wychodzisz ze swoimi nowymi znajomymi?
Nie... Byli zmęczeni i wrócili do domu.
- Zawsze możesz schlać się z mamą. - Tak.
Paulita, pomóż mi.
Idę.
- To z południowego krańca? - Tak.
Może wykorzystamy je na imprezie?
Nie wiem.
Zaprosiłaś Dunki?
Tak, zaprosiłam Agnes.
- Co? - Podoba ci się.
- Co? - Jej mama.
Coś ty!
- Tak. - Nie!
- Tak. - Proszę.
Wystroiłeś się w nową koszulę.
Bo miałem spotkanie...
- Nie muszę się tłumaczyć. - Jasne.
- Alex? - Tak?
Nie mam nic przeciwko.
Moja siostra też nie miałaby nic przeciwko.
Na pewno by się ucieszyła.
A jeśli plantacja mango i hotel Weltzera mogą współistnieć?
Jeśli zachowamy pola, drzewa, uprawy.
Goście hotelowi byliby zachwyceni. Hotel ożywiłby okolicę,
stworzyłby miejsca pracy dla mieszkańców, zdobylibyśmy zaufanie, rozwijalibyśmy się.
Zadzwoń do mnie i powiedz, co o tym myślisz.
Pa.
Co tak patrzysz?
- Co tam? - Co?
Czemu nie olejesz Joan?
Zarabiają na tobie mnóstwo kasy i robisz wszystko za nich.
- Gdybyś poświęciła tę energię... - Chciałaś zostać architektem?
Czy doradczynią finansową?
Wdałam się w tatę.
- Tak... - Porozmawiaj z tatą.
- Pomoże ci. - W czym?
W założeniu własnej firmy.
Nie ma mowy. Przecież pnę się na szczyt.
Nie masz chłopaka ani przyjaciół, nie spędzasz czasu z rodziną.
- Czego więcej ci trzeba? - Mam wielu przyjaciół.
Kiedy ostatnio miałaś chłopaka?
- Kiedy? - Tak.
- Nie chcę z tobą o tym rozmawiać. - No powiedz!
Kiedy to było?
- Z tatą? - Tak. Z tatą.
Tak. Dzwoni twój telefon.
Szkoda.
Nie chcę być wredna. Tylko mówię...
Mam mokre ręce.
Mam przyjaciół.
Hej, Paula.
Tak, przyjdę. Moja mama chyba też.
- Ja nie idę. - Tak, przyjdzie.
Chcesz prowadzić?
Serio?
Jasne.
Nie rozumiem, czemu tata mi nie pozwala. Rozbiłam mu auto ze dwa razy.
- I mam dożywotni zakaz. - Tylko nim wyjadę.
- Umiem cofać. - Ja to zrobię.
- Przestań. - Super.
- Zabierz rękę. - Super.
- Trzymaj się swojego pasa. - Trzymam się.
Ale trzymaj się trochę bardziej.
- Przecież jestem... - Właśnie tak.
Czy ja mam zeza?
- Co? - Mam zeza?
Spójrz na mnie.
Co ty robisz?
Naucz się jeździć!
- Zastąpisz mnie? - Nie. Patrz przed siebie.
- Patrzę. - Oczy na drodze.
Jeśli poradzisz sobie tutaj, to możesz jeździć wszędzie.
- Cześć! - Cześć!
Jak miło, że przyjechałyście.
Oczywiście!
- Jak się masz? - Dobrze.
- Cześć. - Cześć.
Jak się masz?
- Cześć. - Idziesz?
- Nie, muszę wracać. - Proszę!
Muszę odebrać, ale pozdrówcie wszystkich. Miłej zabawy.
- Chodź. - Cześć, Joan.
Poczekaj, tu jest słaby zasięg. Wsiądę do auta.
Co mówiłaś?
Odsłuchałam twoją wiadomość. Co się dzieje?
Rób, co kazałam.
Zapomnij o lokalnej społeczności i o plantacjach mango.
Zbliża się zebranie zarządu. Nie możesz zawieść.
Miałaś go przekonać i namówić do podpisania...
Spróbuj otworzyć umysł... Mogłybyśmy spróbować...
Zawrzyj umowę, żebyśmy mogli wyburzyć farmę mango.
- Halo? - Muszę lecieć. Pa.
- Cześć. - Cześć.
Jest tam taki... Trzeba wcisnąć.
Idziesz?
Tak, już idę.
Jezu, jak gorąco.
Jak się macie?
Zjedliśmy tyle mango, że będzie nam niedobrze!
- Niezła impreza, co? - Tak!
Paula, uwielbiam cię, ślicznotko.
Zaczynamy.
Chciałbym pomówić chwilę o moim przyjacielu.
Przyjacielu, który dba o nas wszystkich.
A, Juan się tym zajął.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Tak?
Jeśli masz chwilę...
- Jasne. - Alex?
- Alex! - Alex!
Muszę iść się powygłupiać.
Nie ma sprawy.
- Pogadamy później. - Tak.
- Przy piwie. - Jasne.
Alex! Alex!
Dalej, Alex!
- Alex! - Alex!
Miło was tu gościć. Jestem pewny,
że Ría, Manuel i Mari
dobrze by się tu bawili.
Zwłaszcza Mari, gdyby usłyszała mój hiszpański.
Będę mówił po angielsku.
Co roku świętujemy waszą ciężką pracę, plony
i tę wyjątkową społeczność.
Ludzie zawsze czegoś szukają.
Czegoś większego, bardziej błyszczącego.
Ja tak kiedyś robiłem.
Szukałem szczęścia w niewłaściwych miejscach.
Ty też?
Szczęście to rodzina.
Wszyscy ją mamy,
ale ludzie, z którymi postanawiamy spędzać czas,
z którymi postanawiamy spędzać nasze codzienne życie,
ludzie, którzy postanawiają zmienić swoje życie,
żeby być z nami...
To właśnie rodzina.
Ta społeczność jest moją rodziną.
Wiem, że to miejsce zapewnia przetrwanie tej społeczności.
I zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby tak pozostało. Obiecuję.
Uczcijmy to. Jak to się mówi? „Celebramos”?
- Celebramos! - Celebramos!
Mogę prosić piwo?
Dziękuję.
Poproszę piwo.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
- Co... - Co...
- Ty pierwsza. - Dobra przemowa.
Dzięki.
Ściemniałem.
Co chciałaś powiedzieć?
Nic. Nieważne.
Naprawdę nie nauczyłeś się mówić po hiszpańsku?
Myślę, że mówiłem całkiem nieźle...
Przecież mówiłem.
Nieźle mi idzie.
Hola, bonita! Muszę...
Jasne.
Nie wierzysz mi!
Wierzę ci! Lecisz w górę.
Tak!
Pilotka!
Słucham?
Idę.
- Cześć. - Co tam?
Nic jej nie jest. Dziewczyny trochę...
- Trochę za dużo wypiły. - Nic ci nie jest?
- Nic jej nie jest. - Wszystko gra?
- Masz coś na twarzy. - Na górę!
- Weźmiesz ją? - Chodź. Prześpij się.
- Nie mogę... - Wstawaj!
- Dobra. - Weź ją.
- Dokąd ją zabrać? - Na górę.
- Dobra. - Uważaj na głowę. To tamte drzwi.
Jasne.
- Tam. - Trzymasz ją?
Tak. Już, skarbie.
Zdejmę ci buty. Już.
Dzięki.
Napijesz się wina?
Tak.
- Były w samolocie? - Tak, ale...
W samolocie?
Tak, w samolocie.
Prawdziwym?
- W takim małym. - Nie!
- Tak. - W małym samolocie?
Ale nie poleciałyby.
- To na pewno był pomysł Pauli. - Nie.
- Obiecuję ci. - Założę się...
- Nie. - Tak!
Słuchaj. Paula myśli, że to tajemnica, ale chce zostać pilotką.
To sprawka Pauli.
Dobra.
- Wątpię. - Opowiedziała mi o swoim projekcie.
O projekcie?
Tak. Tym w podaniu na studia, które odrzucili.
Powiedziała ci o tym?
Tak. Chyba miałby więcej sensu,
gdyby nie wypiła pół butelki rumu...
- Na pewno. - Ale jest bardzo bystra.
Musisz być dumna.
Nic mi o tym nie powiedziała.
O tym projekcie. Nic o tym nie wiem.
W sumie nie pytałam o to.
- A ty? - A ja co?
- Czego chcesz? - Ja?
O czym marzysz? To ważne pytanie.
Nie myślałem o tym od czasu...
Pożaru?
Pamiętam, że...
czułem się...
jakby odebrano mi wszystko.
Wszystko, co miałem, co kochałem,
wszystko, w co wierzyłem,
zostało mi odebrane w ułamku sekundy.
Ale potem popatrzyłem na Paulę.
Tę małą, uroczą dziewczynkę, która...
straciła wszystko.
I po prostu...
Zacząłem odbudowywać farmę i zająłem się Paulą.
Czas mijał...
i oto jesteśmy.
Lubisz w ogóle mango?
Nie. Jest za słodkie.
- Za słodkie. - To prawda.
Lærke?
JAK TAM NASZ PLAN? NAMÓWIŁAŚ GO DO PODPISANIA?
Chyba zrobię dziś sobie wolne.
Może pójdziemy na ten targ, o którym mówiłeś?
Jeśli chcesz?
Dostałaś wiadomość.
To był twój plan?
Miałam ci powiedzieć.
Rozumiem, dlaczego Agnes nie chce ci się zwierzać.
Powiedz jej, że zawsze jest u nas mile widziana.
Bezpiecznej podróży.
Mamo?
Hej, skarbie.
Wszystko gra?
Wszyscy robimy głupoty, gdy ktoś nam się podoba.
- Przyznaj, że ci się podoba. - Nie...
- Po prostu to powiedz. - Przestań.
Zawsze musisz mieć wszystko pod kontrolą.
Nie chodzi o to, czy mi się podoba.
A o co?
Nie nadaję się do związków.
Powinno się mnie unikać.
Związki nie są dla mnie. Nie uszczęśliwiam ludzi.
Widziałam.
Wygląda na szczęśliwego.
Tak.
No i nikt nie rozwiązuje problemów lepiej niż ty.
Wiesz o tym.
Bez względu na wszystko...
dałaś mi jedne z najlepszych wakacji w życiu.
Zdecydowanie mnie uszczęśliwiłaś.
Dzień dobry.
Przepraszam?
Nie ma mowy.
Nie, położyła pani torbę na moim siedzeniu.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Jasne.
Dzień dobry.
- A dziecko? - Słucham?
Nie miała pani dziecka?
Ach tak. Został u taty w Hiszpanii.
Pół Hiszpan, pół Duńczyk.
- Ciekawe. - Tak. To możliwe.
- Co ci jest? - Nic.
Nie wydaje mi się. Wyluzuj. Harujesz cały ranek.
Odezwiesz się wreszcie?
Alex, zrób sobie przerwę!
Cholera.
Alex!
Alex.
Pamiętasz, jak pytałaś o...
zmęczenie...
O tę nieustanną walkę?
Tak.
I co?
Mówiłaś o mnie czy o sobie?
Jasne, że o tobie. Spójrz na siebie, staruchu.
Dobra.
Pamiętam, jak Mari była z nami.
Ciągle mówiłaś o lataniu.
O szkole pilotażu.
Tak.
Ale...
jestem tu szczęśliwa.
Wiesz?
A ty?
Ja też.
Pójdę już.
- Idę coś zjeść. - Dobra.
- Dobrze? - Dobra.
Hej, piękna.
- Co tam? - Zarząd je przysłał.
- Chyba nam się udało. - Nie chciał podpisać.
Dziś rano dostałam umowę.
Nie wiem, jak to zrobiłaś. To niesamowite. Podpisał.
Musimy tylko sfinalizować dokumenty i ruszasz do Malagi.
Za kilka tygodni sprawa będzie załatwiona, pojedziesz tam,
wszystko wyburzysz, zbudujesz, wyszkolisz personel i otworzysz hotel.
Jasne.
Muszę iść.
Ale...
W porząsiu.
DZWONIŁAM. ZOSTAWIŁAM WIADOMOŚĆ.
ZADZWOŃ. NIE ZROZUMIAŁEŚ...
POZWÓL MI WYJAŚNIĆ. TO BYŁA CUDOWNA NOC. PRZEPRASZAM.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Przeczytałem dokumenty. Są bez zarzutu.
Wszystko jak trzeba. Nie ma czego podważyć.
- Mogę? - Jasne.
Co mówiłem?
Rozmawiałem z bankiem. Twój znajomy wisi 4,9 miliona koron.
Jeśli nie wytrzaśnie skądś pieniędzy, to raczej straci farmę.
Tak. To wszystko.
- Dzięki, że próbowałeś. - Nie ma sprawy.
Co u niej?
- Chyba za tobą tęskni. - Nie.
Pewnie tęskni za Malagą.
Tak. Ale za tobą chyba też.
Zawsze tak głośno oddychałeś?
Co?
- Masz ciężki oddech. - Co?
- Przestań. - Nie mogę przestać oddychać.
- Oddycham normalnie. - Rzęzisz.
Słuchaj. Organizujemy...
gender...
reveal.
Co?
- Organizujemy... - Co?
...gender reveal.
Taki baby shower.
Gender reveal? Baby shower? Serio?
- Vivi bardzo chce. - Tak?
- Tak. Chcesz przyjść? - Nie.
- Dla Agnes? - Nie.
Dla Agnes i dla mnie, na chwilę?
Dzięki.
Widzę. Dzięki. Mogę wziąć butelkę?
Byłoby miło, gdyby Vivi mogła wypić jeden kieliszek.
Bierz.
Dzięki.
W razie czego ma 14 dni na odstąpienie od umowy.
- Dobra? Na razie. - Dzięki za pomoc.
Przyjdź.
CHCESZ SPRZEDAĆ DOM? DARMOWA WYCENA!
Trzy, dwa, jeden!
Cudownie. Kolejna dziewczynka.
Super.
Jedzcie...
Węszysz?
Wcale nie.
To twój projekt?
Tak.
To on.
- Jak to działa? - Nie musisz pytać.
Ale chcę wiedzieć.
- Wiesz, co to są minidomy? - Tak.
Każdy ma własny dom.
Wszyscy dzielą się większymi wydatkami, takimi jak...
panele słoneczne, energia geotermalna czy wiatrowa.
Wspólne wodociągi i ogrzewanie.
Domy są oczywiście zbudowane z materiałów biogenicznych.
Najlepiej odnawialnych.
Ściany są z gliny ubijanej
i są ocieplone trawą morską, do tego dachy gontowe
ze skrawków drewna, aby było dynamicznie i ekologicznie...
Co?
To świetny pomysł.
Twój pomysł.
Dzięki. Powiedz to uczelni.
Pieprzyć ją.
Tak. Pieprzyć ją.
Rozmawiałaś z Paulą?
- Pisałyśmy do siebie. - Tak?
- Rozmawiałaś z Alexem? - Nie...
Chyba mają tam słaby zasięg.
Zadzwoń do niego.
Jest tort.
Jasne. Już idę.
Agnes!
Chodź tu.
Co jest?
Pakuj się.
Czyś ty zgłupiała?
Możliwe.
- Zbudujemy bez ciebie. - Nie zbudujecie tego hotelu.
Może gdzieś indziej, ale...
nie na tej plantacji.
Co zrobisz?
- Podpisał umowę. - Ale ma 14 dni, żeby się wycofać.
Dobra.
Chcesz to powstrzymać?
Nie musisz tego rozumieć.
Jestem ci za wszystko wdzięczna.
Strasznie mi przykro, ale tak musi być.
Muszę to zrobić.
Zwalniam cię.
Tak.
Cholera!
Jak ci idzie?
Dobrze, a tobie?
O Boże!
Przyjechałaś!
Jak dobrze cię widzieć!
- Co tu robisz? - Możemy porozmawiać?
- Nie ma o czym. - Daj mi pięć minut.
Muszę zebrać plony. I nie mamy o czym rozmawiać.
Dobra.
Myślisz, że wszystko gra?
Tak.
Nic im nie będzie.
Dobra.
To oznacza koniec?
Tak.
- Skończyliśmy? - Tak.
- Teraz porozmawiamy? - Trzeba przewieźć skrzynie.
Pomóż mi. Dzięki.
No weź.
- Tylko stoimy. Wysłuchaj mnie. - Pracuję.
To nie insulina, tylko mango. Możesz mnie wysłuchać?
- Co? - To trudne...
Mów!
Trudno mi przeprosić, kiedy na ciebie wrzeszczę.
Ale przepraszam!
Przepraszam. Próbowałam, ale nie wyszło.
Poszło ci doskonale.
Masz, czego chciałaś.
Kupiliście ziemię i wybudujecie swój hotelik. Idealnie.
Po co przyjechałaś?
Dla ciebie.
Przyjechałam dla ciebie.
Nie musisz sprzedawać Weltzerowi.
Sprzedałam mieszkanie i pożyczyłam pieniądze.
Dużo pieniędzy.
Za dużo.
Sprzedałaś mieszkanie?
Tak.
Masz ogromne długi.
Tak.
Nie masz aktywów?
Nie.
Jaki masz plan?
12 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Stary!
Jestem z ciebie dumny.
Poradziłam sobie.
- Pierwszy dzień szkoły pilotażu. - Hurra!
Brawo, kochana.
- Hej, piękna. - Hej.
Hej, kochana.
Fajnie było?
Było super!
Wygląda nieźle, co?
Ty wyglądasz nieźle.
Jesteś dumny?
Tak. Bardzo.
- Płaczesz? - Co?
- Płaczesz? - Ja? Coś ty!
Jesteś tak dumny, że płaczesz?
- Troszkę? - Nie.
Pokaż.
- Mokre oczy... - To pot.
- To światło... - Pocę się...
Spójrz, czego dokonałaś. Jestem taka dumna!
Udało nam się.
Boże.
- Musimy o czymś porozmawiać. - Dobrze.
Nikt nie zrozumie mangoniady w menu.
Wystarczy wyjaśnić nazwę. Lemoniada, mangoniada.
Dodamy też awokaniadę.
- Co? - Awokaniadę.
Z awokado. Będzie lemoniada, mangoniada i awokaniada.
Świetny pomysł, co?
Nie ma mowy!
Napisy: Ewelina Zakrzewska